تبليغاتX
..:: کلبه خاکی ::..


..:: کلبه خاکی ::..

 
  سلام
 
 
                           آمدي اما چرا اكنون                                                                                

                           كه مرده عشق من ديگر                                                                          

                           و نامت در سراي قلب من                                                                         

                          پژواك ديرين را نمي يابد ؟                                                                         
 
                                                                        آمدي اكنون كه ديگر نام تو

                                          آن رعشه هاي رنج و لذت را

                                 به جان من نمي ريزد
 
                      دگر آهنگ نام تو                                                                                  

                        به گوشم نغمه اي شيرين                                                                       

                      نمي خواند                                                                                         

و از نامت دلم ديگر نمي لرزد                                            
 
                         زماني نام تو 

                                     در اوج سرماي زمستان

                                          همچو خورشيدي درخشان

                           باغ پنهان دلم را

                      نوبهاري كرد
 
                    زماني نام تو                                                                                        

                      چون كهكشاني پر ستاره                                                                          

                      آسمان تيره ي تنهاييم را                                                                           

                         نور باران كرد                                                                                                                                                                                                
                      زماني نام تو

                                   زيبا ترين شعر جهان را

                                           در فضاي خالي شب هاي من

                   پژواك كرد 

(ترا من دوست مي دارم )                       
 
 كنون نامت برايم نيست                       

جز يك واژه يِ بي معني و                      

  ديگربرايم هيچ . . .                     
 
 
   
 
نوشته شده در یکشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1384ساعت 22:42 توسط نیلوفر| |

 
  سلام
روزی مرد جوانی وسط شهری ایستاده بود و ادعا می کرد که زیباترین قلب را در
 
تمام آن منطقه دارد . جمعیت زیادی جمع شدند . قلب او کاملاً سالم بود و هیچ
 
خدشه ای  بر آن وارد نشده بود . پس همه تصدیق کردند که قلب او به راستی زیباترین
 
قلبی است که تا کنون دیده اند . مرد جوان در کمال افتخار , با صدایی بلندتر به
 
تعریف از قلب خود پرداخت . ناگهان پیرمردی جلوی جمعیت آمد و گفت: اما قلب تو
 
به زیبایی قلب من نیست. مرد جوان و بقیه جمعیت به قلب پیرمرد نگاه کردند. قلب او
 
با قدرت تمام می تپید , اما پر از زخم بود. قسمتهایی از قلب او برداشته شده و
 
تکه هایی  جایگزین آنها شده بود ; اما آنها به درستی جاهای خالی را پر نکرده بودند و
 
گوشه هایی دندانه دندانه در قلب او دیده می شد. در بعضی نقاط شیارهای عمیقی
 
وجود داشت که هیچ تکه ای آنها را پر نکرده بود. مردم با نگاهی خیره به او
 
می نگریستند و با خود فکر می کردند که این پیرمرد چطور ادعا می کند که قلب
 
 زیبا تری دارد. مرد جوان به قلب پیرمرد اشاره کرد و خندید و گفت: تو حتماً شوخی
 
 می کنی... قلبت را با قلب من مقایسه کن. قلب تو, تنها مشتی زخم و خراش و بریدگی
 
است. پیرمرد گفت: درست است, قلب تو سالم به نظر می رسد . اما من هرگز قلبم
 
را با قلب تو عوض نمی کنم. می دانی, هر زخمی نشانگر انسانی است که من عشقم
 
را به او داده ام ; من بخشی از قلبم را جدا کرده ام و به او بخشیده ام . گاهی او هم
 
بخشی از قلب خود را به من داده است که به جای آن تکه بخشیده شده قرار داده ام .
 
اما چون این دو , عین هم نبوده اند , گوشه هایی دندانه دندانه در قلبم دارم که برایم
 
عزیزند , چرا که یادآور عشق میان دو نفر هستند . بعضی وقتها بخشی از قلبم را به
 
کسانی بخشیده ام , اما آنها چیزی از قلب خود به من نداده اند . اینها همین شیارهای
 
عمیق هستند . گرچه دردآورند اما یاد آور عشقی هستند که داشته ام . امیدوارم که
 
آنها هم روزی بازگردند و این شیارهای عمیق را با قطعه ای که من در انتظارش
 
بوده ام , پر کنند . پس حالا می بینی که زیبایی واقعی چیست ؟ مرد جوان بی هیچ
 
سخنی ایستاد . در حالی که اشک از گونه هایش سرازیر می شد به سمت پیرمرد
 
رفت . از قلب جوان و سالم خود قطعه ای بیرون آورد و با دستهای لرزان به پیرمرد تقدیم
 
کرد . پیرمرد آن را گرفت و در قلبش جای داد و بخشی از قلب پیر و زخمی خود را
 
در جای زخم قلب مرد جوان گذاشت.

مرد جوان به قلبش نگاه کرد ; سالم نبود , اما از همیشه زیباتر بود
 
 
 
  قلب منم مثل قلب این پیرمرد می مونه , زخمی و  تیکه تیکه و.....
 
  قلب شما چی ؟
 
 
 
 
 
 

 
نوشته شده در شنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1384ساعت 10:19 توسط نیلوفر| |

 
سلام
 
 
 
 
کدامين قصه گو راز مرا آواز خواهد کرد ؟

کدامين عاشق دلخسته اي با من يکي همدرد خواهد شد  ؟

کدامين چشمه چشمي  برايم اشک خواهد ريخت ؟

دگر آيا کسي از خاطرم سرشار خواهد شد ؟

کسي آيا پس از من مي تواند قصه ام را بازگو سازد ؟

بگويد دختري از شهر عشق  و آرزو روزي اينجا بود

که درد عالم و آدم به جانش بود

و بس پر شور چون رودي خروشان بود

درونش چشمه اي جوشان ز مهر و عشق پنهان داشت

و تنها رهنماي او نداي قلب پاکش بود

که مي گفتش :"برو !

از اين سرا بار خود بربند

برو جايي که از روبه مزاجان و بخيلان بي خبر ماني

برو شايد در آنجا از هواي عشق پر گردي

و شايد باز همچون قبل

شادان دختري ز آرزو گردي

و اينسان رفت

چنين آرام و بي غوغا "
 
ومن رفتم

اگر چه يک صداي خسته اي آشفته مي خواند:

"هماي آرزو اينجا عجب دلتنگ ديدار رخت هستيم

و ما اينجا بسي تنها و بي خويشيم

بيا شايد کمي از سايه ات بر روي ما افتد

و از روح تو

سر شار از سعادت , باز جان گردد"
 
ولي افسوس....
 
  
نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم اردیبهشت 1384ساعت 18:32 توسط نیلوفر| |

 
سلام
 
 
 
  
                                                  من اینجا بس دلم تنگ است                           
 
                  و هر سازی که می بینم بد آهنگ است.
 
                          بیا ره توشه برداریم
 
                                        قدم در راه بی برگشت بگذاریم
 
                                                   ببینیم آسمانه " هر کجا " آیا همین رنگ است ؟  
 
 
 به نظر شما رنگ آسمون جای دیگه ممکنه فرق داشته باشه ؟
 
    
 
 
نوشته شده در سه شنبه بیستم اردیبهشت 1384ساعت 16:34 توسط نیلوفر| |

 
سلام
 
 
وای خدا خيلي دلم گرفته , در ضمن نگران يکي از دوستاي نتيم  هم هستم خداکنه حال سوگل
 
عزيزم زودتر خوب بشه .

راستي يه سوال :  چرا ما آدما بعضي وقتا فکر نکرده به خودمون قول مي ديم و بعد هم خيلي زود
 
پشيمون مي شيم.

خود من حدوداً يکي دو ماه پيش فکر نکرده به خودم يه قولي دادم که الآن باعث رنجش يکي از دوستام
 
شدم به خاطر همين مرتباً خودمو سرزنش مي کنم که اي کاش اين کار احمقانه رو نمي کردم

آخه بدبختي آدم بدقولي هم نيستم که بزنم زيرش.

نمي دونم شايد هم مصلحتي بوده که من اين قول رو به خودم دادم که..... بي خيال.

فکر کنم امشب ازون شباست که حسابي بي خواب بشم

تا بيشتر از اين نصف شبي نزدم تو اون جاده خاکیه همیشگی بهتره که برم .

خداکنه زود خوابم ببره , فردا کلي کار دارم
 
 
خوش باشین  
 
 
نوشته شده در دوشنبه نوزدهم اردیبهشت 1384ساعت 1:20 توسط نیلوفر| |

 
سلام
 
 
 
 
              می توان
 
           از میان فاصله ها را برداشت
 
                                      دل من با دل تو
 
                             هر دو بیزار از این فاصله هاست
 
            قصه شیرینی ست
 
                      کودک چشم من از قصه تو می خوابد
 
                                            قصه نغز تو از غصه تهی ست
 
           باز هم قصه بگو...
 
                            تا به آرامش دل
 
                                             سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم
 
                                                                                               حمید مصدق
 
 
 
نوشته شده در یکشنبه هجدهم اردیبهشت 1384ساعت 11:49 توسط نیلوفر| |

 
سلام
 
 
امروز صبح رفتم آموزشگاه که جواب امتحانمو بگیرم. پاس شدم  .خیالم راحت شد.
 
 این ترم و انصراف دادم   آخه خیلی کار دارم.
 
می خواستم کلی حرف بزنما ولی اصلاْ هیچی به ذهنم نمی رسه که بگم  .
 
اکشال نداره بعداْ جبران می کنیم.
 
خوش باشین  
 
 
نوشته شده در شنبه هفدهم اردیبهشت 1384ساعت 12:58 توسط نیلوفر| |

 
 
سلام
 
 
 
 
 
 
 
من گمان می کردم                                                                                      
 
             دوستی همچون سروی سرسبز                                                        
 
                              چار فصلش همه آراستگی ست.                                  
 
من چه می دانستم                                                                                 
 
             هیبت باد زمستانی هست.                                                   
 
من چه می دانستم                                                                                  
 
           سبزه می پژمرد از بی آبی                                                                    
 
                           سبزه یخ می زند از سردی دی.                                                   
 
من چه می دانستم                                                                                 
 
                دل هر کس دل نیست                                                         
 
                                قلب ها ز آهن و سنگ                                    
 
                                                         قلب ها بی خبر از عاطفه اند.          
 
                                                                                                           حمید مصدق       
    
نوشته شده در جمعه شانزدهم اردیبهشت 1384ساعت 13:35 توسط نیلوفر| |

 
سلام
 
 
امتحان دیروز خیلی سخت بود . تازه با کلی تغلب هیسسسسس به کسی نگیا .
 
حالا جوابشو شنبه می گیرم. اگرم فیل شدم خوب اکشال نداره
 
این ترم و دوباره می خونم .
 
راستی سه شنبه رفتم خونه ی یکی از دوستام ( الهام ) که زبان باهام کار کنه .آخه دانشجوی زبانه.
 
توی دوران دبیرستان یکی از بهترین دوستام بود . این دختر خیلی مهربونه . همیشه جواب بدیهای
 
منو با خوبی می داد. اصلاْ نمی تونه از کسی کینه ای به دل بگیره.
 
وای خدا چقدر من و الهام با هم خاطره داریم. یادش بخیر .
 
الهام پارسال ۷ شهریور ازدواج ( عقد ) کرد . خودمو کشتم ولی نتونستم نامزدیش برم . آخه قبولش
 
واسم خیلی سخت بود که الهام عزیزترین دوستم از دنیای من می خواد جدا بشه .
 
روز سه شنبه وقتی فیلم نامزدیشون و دیدم  یه بغض عجیبی توی گلوم گیر کرده بود دوست داشتم
 
الهام و بغل کنم و های های گریه کنم  .
 
واقعاٌ خوش به حال آقا امیر ( شوهرش ) که همیشه با الهامه . خدا خیلی دوسش داشته که یه دختر
 
به این گلی رو وارد زندگیش کرده.
 
از ته دلم براشون آرزوی خوشبختی می کنم  .
 
راستی یه موضوع خیلی خیلی  مهم . عمراْ...... الآن نمی گم. باشه واسه بعد . البته اگه
 
یادم نره .
 
 
 
 
  
نوشته شده در پنجشنبه پانزدهم اردیبهشت 1384ساعت 13:19 توسط نیلوفر| |

 
سلام
 
 
وای فردا امتحان فاينال دارم . فکر کنم اين ترم مي يفتم. آخه يکم سخت بود . و توي اين مدتم
 
اصلاً نخوندم. فردا ساعت ۴:۳۰ امتحانمه . برام دعا کنيد .
 
ديگه خيلي ببخشيد بايد برم
 
خوش باشيد  
 
 
 
 
نوشته شده در سه شنبه سیزدهم اردیبهشت 1384ساعت 21:53 توسط نیلوفر| |

 
سلام
 
 
 
 
 
 
                  
  زکویت بر نمی آید صدایی                                             
 
                 تو ای گمگشته دلبندم کجایی ؟
 
 
                به دنبالت به صحراها دویدم                                                        
 
               ولی هرگز ندیدم جای پایی .
 
 
                                                  
نوشته شده در یکشنبه یازدهم اردیبهشت 1384ساعت 13:8 توسط نیلوفر| |

 
سلام
 
 
وای خدا دارم دیوونه می شم
 
امروز صبح یه دفه از خواب پریدم و دیدم که نیوشا ( خواهر دومم ) رفته توی بالکن و به مامبزرگم
 
که توی حیات بود می گفت: مامبزرگ چرا گریه می کنید. یکم که گوشامو تیز کردم صدای هق هق
 
مادربزرگمو شنیدم.
 
دلم طاقت نیاورد. رفتم پایین که ببینم چه خبره
 
مادربزرگم با کمک یکی دیگه داشتن انباری و تمیز می کردن. وسایل
 
 عمو ناصرم ( خدا رحمتش کنه  ) اونجا بود. وقتی مادربزرگم اونا رو می بینه داغ دلش تازه می شه و
 
می زنه زیر گریه .
 
عمو ناصرم حدوداٌ ۱۰ سال پیش فوت کرد. اونم تو چه حادثه ی عجیب و غریبی
 
خیلی دوست داشتم می تونستم مادربزرگمو توی این شرایط آروم کنم ولی افسوس که
 
 خودمم با دیدن وسایل عموم حال خوبی نداشتم .
 
یادش به خیر بچه که بودم خیلی سر به سرم می ذاشت  هر وقت زیادی بلبل زبونی می کردم
 
به چوب لباسی آویزونم می کرد .
 
الآن مدتهاست که دلم خیلی براش تنگ شده حتماْ در اولین فرصت می رم سر خاکش . من که هر
 
وقت می رم بهشت زهرا کلی آروم می شم. چون آدم می بینه آخر همه ی مشکلات ُ خوشی و...
 
خونش زیر یه خلوار خاک . اونوقت دیگه آدم واسه مال دنیا زیاد جوش نمی نه.
 
عمو جونم خوش به حالت که رفتی و راحت شدی ُ ولی ماها همچنان باید با این زندگی در گیر باشیم.
 
 
امیدوارم خدای خوبم گناهای عموم و ببخشه و روح اون و همیشه شاد نگه داره
 
 
 
نوشته شده در شنبه دهم اردیبهشت 1384ساعت 11:55 توسط نیلوفر| |

سلام

ديروز بعدازظهر تولد يکی از عسلای دنيا بود.

يکی از دوستای صميمی بابام پارسال بعد از ۱۹ سال صاحب يه پسر خيلی خوشگل شد.

و چون به واسطهء سفرهء حضرت ابولفضل خدا اين لطف و بهشون کرد اسمش و ابولفضل گذاشتن.
 
نمی دونيد اين پسر  چقدر بامزه و خوردنيه

ديروز تو تولد يه احساس خيلی خوبی داشتم  مرتباْ خدا رو شکر می کردم.  

تا قبل از به دنيا اومدن ابولفضل عزيز تو چشمای عمو اکبر ( بابای ابولفضل ) و خانومش يه غم خيلی

بزرگی ديده می شد  و توی اين مدت کلی شکسته شده بودن  اما بعد از اينکه خدای مهربون اين

پسر گل رو وارد زندگيشون کرد انگار کلی جوون شدن و يه برق شاديه خاصی تو چشماشون

موج می زنه .

ديروز کاملاْ مشخص بود که همه از ته دل خوشحالن و می خندن

                                                        خدايا شکرت

برای ابولفضل جونم و خانوادهء خوبش از خداوند منان سلامتی و خوشبختی آرزومندم.

اميدوارم خدا هميشه اين لطف و در حق تمام بنده هاش بکنه.

 

نوشته شده در جمعه نهم اردیبهشت 1384ساعت 11:20 توسط نیلوفر| |

  سلام به دوستای خوب خودم

   دوست داشتم اولين موضوع وبلاگم در مورد عمو پورنگ باشه

 

  آخه می دونيد من عمو پورنگ رو خيلی دوست دارم   . به نظرم بهترين عموی دنياست.

  عمويی که حدوداْ ۳۰ سالشه ولی خودش رو در امواج کودکی غرق کرده.

  حرف زدنش تکون دادن دستاش تمام مثل حرکات بچه هاست .

  وای وقتی که بچه گونه حرف می زنه دوست دارم اونجا باشم و لپش و  بکشم.

  عمو پورنگ واقعاْ دوست داشتنيه و می شه گفت از کوچيک و بزرگ همه عاشقشن.

  من ودو تا خواهرام که هميشه سر عمو پورنگ دعوا داريم  که کدوممون اونو بيشتر دوست داره .

 

  از خدای خوبم می خوام که هميشه اين عموی مهربونو واسهء‌ ما (عزيزای دلش  ) نگه داره.

  اميدوارم عمو جونم هر چی از خدا می خواد بهش بده و تو زندگيش هميشه موفق باشه .

 به اميد روزی که عمو پورنگمو ببينم

 عمو جونم دوست دارم

 

نوشته شده در جمعه نهم اردیبهشت 1384ساعت 11:19 توسط نیلوفر| |

وبلاگ خودم تولدت مبارک

 

سلام

اين اولين نوشته منه. دوست دارم  امروز فقط از هدفايی که برای ايجاد اين وبلاگ دارم صحبت کنم.

راستش هدف خاصی ندارم  يعنی دوست ندارم محتويات اين وبلاگ رو فقط به يه موضوع خاصی

اختصاص بدم . هر جا هر صحنهء جالبی رو که ببينم حتماْ به شما هم می گم


و اما اهداف نامشخص :

۱. هر مطلب خوبی که داشته باشم اينجا می ذارم .

۲. هر زمانی که دلم بگيره  دوست دارم اين وبلاگ سنگ صبورم باشه تا حرفای دلم و بهش بزنم

بلکه يه کم آروم بشم

۳. هر وقتم که شما دوستای خوبم دلتون گرفت می تونيد رو من حساب کنيد . من يه سنگ صبور

بی نظيرم .

متاسفانه من به خاطر محدوديت زمانی که دارم   شايد تند تند نتونم اين وبلاگ و آپ ديت کنم.

ولی از شما دوستای خوبم می خوام هميشه من و همراهی کنين

خوب اينم از اهداف (چقدر هم پر بار بودن  )

به وبلاگ من سر بزنيد  سعی می کنم زياد چرت و پرت نگم

 دوستون دارم

نوشته شده در جمعه نهم اردیبهشت 1384ساعت 11:18 توسط نیلوفر| |